10 Ekim 2008, 07:07
Bucak Burdur Türkiye
Rahman ve rahim olan yüce Allah’ın adıyla ... Alemlerin Rabbına hamd ederim.
Allah’ım sana şükürler olsun. Günlerdir, aylardır, yıllardır yazmak istiyordum. Nasip bu güne imiş. İlk mektubumu sana yazıyorum.
Burdur’un Bucak ilçesinde, AS Çimento’nun misafirhanesinde, güzel bir sonbahar sabahının seher vaktinde sana yazmak, sana şükretmek ne güzel. Kalbimdeki ilahi sevgi enerjisini açığa çıkardığın, sana yazmak gücünü verdiğin ve sana yaklaştırdığın için çok teşekkür ederim.
Senin izninle, senin rızanla onyedi senedir çektiğim çile bundan sonra bitecek inşallah. Geçen bu onyedi senede çok şeyler yaşadım, çok üzüldüm, çok sevindim, çok sıkıntı çektim ve çok şey öğrendim. En çok ayrılık acısının ne olduğunu öğrendim. Yalnızlığın hem iyi hem de kötü taraflarının olduğunu, gerektiğinde içe dönmenin iyi ancak çok aşırıya kaçtığımda kötü olduğunu öğrendim.
Seher vaktinde cıvıldaşmaya başlayan serçeler şimdi sustular. Güneş doğdu. Kızılkaya’nın dağlarını sarı ışıkları ile ısıtmaya başladı. Havada çimento fabrikasının uzaktan gelen sesi var. Birde tek tük gelip giden kamyonların sesi. Gelip geçen kamyonlara üren köpeklerin sesleri saksağanların seslerini bastırıyor.
Allah’ım sana şükürler olsun, sana bu mektubumu yazmamı nasip ettiğin için. Doğduğum topraklara geri dönmek, havasını solumak ve ilimin dili ile yazmak ne güzel.
Aslında sen aklımdan geçenleri, kalemimin ucundan dökülen bu kelimeleri hepsini biliyorsun. Benim esas gayem, biraz halimi arz etmek ve daha çok beni dinleyecek ve anlayacak insan kardeşlerimle hemhal olmak, duygu ve düşüncelerimi paylaşmak. Bazıları buna empati diyor, İngilizce’den ithal. Biliyorsun, bizim buralarda bir laf vardır. “Kızım sana söylüyorum ... gelinim sen anla”. Bende bu hesap, “Allah’ım sana yazıyorum, sevgili kardeşim sen anla”
Allah’ım duygu ve düşüncelerimi kağıda dökebilmem için bana akıl, beden ve duygu sağlığı ver. Amin.
Galip Turpan
Bucak Burdur Türkiye
Rahman ve rahim olan yüce Allah’ın adıyla ... Alemlerin Rabbına hamd ederim.
Allah’ım sana şükürler olsun. Günlerdir, aylardır, yıllardır yazmak istiyordum. Nasip bu güne imiş. İlk mektubumu sana yazıyorum.
Burdur’un Bucak ilçesinde, AS Çimento’nun misafirhanesinde, güzel bir sonbahar sabahının seher vaktinde sana yazmak, sana şükretmek ne güzel. Kalbimdeki ilahi sevgi enerjisini açığa çıkardığın, sana yazmak gücünü verdiğin ve sana yaklaştırdığın için çok teşekkür ederim.
Senin izninle, senin rızanla onyedi senedir çektiğim çile bundan sonra bitecek inşallah. Geçen bu onyedi senede çok şeyler yaşadım, çok üzüldüm, çok sevindim, çok sıkıntı çektim ve çok şey öğrendim. En çok ayrılık acısının ne olduğunu öğrendim. Yalnızlığın hem iyi hem de kötü taraflarının olduğunu, gerektiğinde içe dönmenin iyi ancak çok aşırıya kaçtığımda kötü olduğunu öğrendim.
Seher vaktinde cıvıldaşmaya başlayan serçeler şimdi sustular. Güneş doğdu. Kızılkaya’nın dağlarını sarı ışıkları ile ısıtmaya başladı. Havada çimento fabrikasının uzaktan gelen sesi var. Birde tek tük gelip giden kamyonların sesi. Gelip geçen kamyonlara üren köpeklerin sesleri saksağanların seslerini bastırıyor.
Allah’ım sana şükürler olsun, sana bu mektubumu yazmamı nasip ettiğin için. Doğduğum topraklara geri dönmek, havasını solumak ve ilimin dili ile yazmak ne güzel.
Aslında sen aklımdan geçenleri, kalemimin ucundan dökülen bu kelimeleri hepsini biliyorsun. Benim esas gayem, biraz halimi arz etmek ve daha çok beni dinleyecek ve anlayacak insan kardeşlerimle hemhal olmak, duygu ve düşüncelerimi paylaşmak. Bazıları buna empati diyor, İngilizce’den ithal. Biliyorsun, bizim buralarda bir laf vardır. “Kızım sana söylüyorum ... gelinim sen anla”. Bende bu hesap, “Allah’ım sana yazıyorum, sevgili kardeşim sen anla”
Allah’ım duygu ve düşüncelerimi kağıda dökebilmem için bana akıl, beden ve duygu sağlığı ver. Amin.
Galip Turpan
Yorumlar